|

|
Pochylenie nad Psalmem 137
I znów jeste¶my nad rzek±...
Ale już tylko lirycznie. Bo tu nam sie nie podoba.
Tu nie czujemy się błogo, jak drzewo
nad strumieniem wód.
Ten nurt pozbawia sił, wypłukuje życiodajne soki.
To jedna z rzek Babilonu.
Uciekamy, wychodzimy, zostawiamy za sob±.
Nie wchodĽmy do niej dwa razy.
|